Cztery zasady, dzięki którym zbiór jest możliwy do interpretacji
Google ocenia relacje hreflang między adresami URL. Jeśli X wskazuje Y, ale Y nie odsyła do X, Google może pominąć tę relację, a jednocześnie przetworzyć inne poprawne pary wzajemnych odnośników. Nadal warto wdrażać kompletne zestawy z odnośnikami do samych siebie, aby objąć wszystkie warianty.
- Kompletny: każda wersja w grupie wymienia wszystkie pozostałe.
- Wzajemne: jeśli X wskazuje na Y, Y powinno wskazywać z powrotem na X. Brakujące linki zwrotne mogą powodować ignorowanie lub nieprawidłową interpretację adnotacji.
- Wskazujący na siebie: każda strona wymienia samą siebie obok pozostałych.
- Poprawny: kody muszą czytać się jako prawdziwe kody języka i regionu.
Zasada wzajemności jest tą, która łapie zespoły, ponieważ hreflang opisuje relacje między stronami, a nie właściwość jednej strony w izolacji. Udostępnij razem odpowiednie linki zwrotne, aby każda opublikowana relacja była kompletna, gdy Google zaindeksuje którąkolwiek stronę.
Gdzie umieścić adnotacje
Dostępne są trzy miejsca i w skutkach są równoważne. Wybierz jedno i stosuj wszędzie — mieszanie ich w obrębie witryny to sposób, w jaki zestawy kończą zadeklarowane w połowie.
| Metoda | Najlepsza do | Na co uważać |
|---|---|---|
| Elementy link w HTML | Małe i średnie witryny | Waga strony przy wielu wersjach |
| Nagłówki HTTP | PDF-y i inne pliki spoza HTML | Limity rozmiaru nagłówków przy dużych zestawach |
| Wpisy w mapie witryny | Duże witryny, wiele języków | Utrzymanie zgodności z samymi stronami |
<link rel="alternate" hreflang="en" href="https://example.com/guide/" />
<link rel="alternate" hreflang="de" href="https://example.com/de/guide/" />
<link rel="alternate" hreflang="pt-br" href="https://example.com/pt-br/guide/" />
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://example.com/guide/" /> Angielska strona w przykładzie wskazuje także samą siebie. To odnośnik do własnej wersji. Przy porządkowaniu szablonu może wyglądać zbędnie, ale Google wymaga uwzględnienia własnej wersji na każdej stronie.
Kody i te, których nie ma
Kody języków pochodzą z ISO 639-1, opcjonalne regiony z ISO 3166-1 Alpha 2. Sam kod regionu nie wystarczy. Google obsługuje też kody pisma, takie jak zh-Hans i zh-Hant (ISO 15924), również z opcjonalnym regionem.
| Kod | Werdykt | Dlaczego |
|---|---|---|
| pl | Poprawny | Sam język — polski, dowolny region |
| de-AT | Poprawny | Niemiecki w wersji pisanej dla Austrii |
| AT | Niepoprawny | Region bez języka |
| uk | Poprawny, ale to nie Wielka Brytania | uk to ukraiński; Wielka Brytania to GB |
| eu | Niepoprawny jako region | UE nie jest kodem kraju |
| en-UK | Niepoprawny | Kodem kraju dla Wielkiej Brytanii jest GB |
Do czego służy x-default
x-default wyłapuje języki, których nie wymieniłeś. To rozwiązanie zapasowe dla odwiedzającego, którego język nie pasuje do żadnej twojej wersji, a jego naturalne miejsce to strona wyboru albo strona główna, która sama kieruje odwiedzających dalej.
To nie sposób na wskazanie wersji głównej. Skierowanie x-default na stronę angielską, bo angielski wydaje się domyślny, mówi wyszukiwarce, że niedopasowany odwiedzający z Japonii czy Turcji powinien dostać angielski. Może to i prawda — warto jednak zdecydować o tym świadomie, a nie z przyzwyczajenia.
Hreflang i adres kanoniczny to różne zadania
Canonical to silny sygnał, który URL ma reprezentować strony zduplikowane lub bardzo podobne. Hreflang wskazuje warianty językowe i regionalne. Żaden z nich nie jest bezwzględnym nakazem indeksowania.
Jeśli canonical niemieckiego tłumaczenia wskazuje stronę angielską, Google może wybrać adres angielski, ograniczając niezależną widoczność niemieckiej wersji i komplikując relacje hreflang. Osobne tłumaczenia powinny zwykle mieć własne adresy kanoniczne i wzajemne linki hreflang. Dla niemal identycznych wersji regionalnych w tym samym języku Google zaleca wybór preferowanego adresu kanonicznego w tym języku.